Moja droga do bycia coachem

Decyzja o zostaniu coachem była dla mnie kluczowym momentem życiowym. Wymagała odwagi, zaangażowania i otwartości na nowe. Pamiętam, jak odkładałam zapisanie się do szkoły coachingu, bo obawiałam się, że plany związane z drugim dzieckiem mogą przeszkodzić mi w ukończeniu kursu i rozpoczęciu praktyki. Mimo to, podjęłam decyzję. I chociaż pierwszego dnia zajęć dowiedziałam się, że jestem w ciąży, ukończyłam szkołę z dumą i radością – a na uroczystości odebrania certyfikatu towarzyszyła mi moja dwumiesięczna córka.

Coaching – decyzja, która zmieniła wszystko

Proces stawania się coachem to podróż, którą będę wspominać z uśmiechem na ustach. Składał się na nią:

• Jedna kluczowa decyzja – otwarcie się na nowe wyzwania i wytężona praca nad sobą, która wymagała wytrwałości i determinacji.
• 10 miesięcy nauki – w towarzystwie niezwykłych ludzi, którzy swoją autentycznością, profesjonalizmem i życzliwością towarzyszyli mi na każdym kroku.
• 302 godziny zajęć – wyposażających mnie w nowe narzędzia i zmieniających moje spojrzenie na to, co już zdobyłam w plecaku doświadczeń.
• Nieskończone wsparcie mojej rodziny – logistyczne, emocjonalne, a nawet w postaci Natalki towarzyszącej mi podczas zajęć.

To była podróż pełna wyzwań, ale również ogromnej satysfakcji.

Dlaczego coaching?

Zawsze lubiłam pracę, która miała głęboki sens. Coaching nie tylko pozwala mi wykorzystać moje mocne strony, ale także wprowadza realne zmiany w życie moich klientów. Daje mi możliwość pracy w zgodzie z moimi wartościami, a jednocześnie pozwala mieć czas na realizację innych pasji, takich jak podróże czy życie rodzinne.

Coaching nie był dla mnie obcy – w różnych momentach mojej kariery zawodowej korzystałam z jego wsparcia, podejmując ważne decyzje dotyczące ścieżki zawodowej. Tak było, gdy dzięki prostemu ćwiczeniu wizualizacji podjęłam decyzję o wyborze miejsca pracy. Dzięki coachingowi nauczyłam się ufać swoim intuicjom i odważnie podejmować kroki w kierunku zmian.